Παρασκευή, 22 Δεκεμβρίου 2017


ΘΕΑ ΑΦΡΟΔΙΤΗ...ο Αφρίτ των αράβων


Μελετώντας τους μύθους πάνω στους οποίους βασίστηκαν οι αρχικές θρησκείες αποκτούμε μια ξεκάθαρη εικόνα της θεϊκής διαδοχής , της οποίας το γενικό περίγραμμα έχει ως εξείς:

Εν αρχή ήταν ένας κόσμος " αλλού" εκεί όπου θεοί και άνθρωποι περπατούσαν μαζί , οι " θεοί" εκείνες τις εποχές κατέβαιναν στην γή με τα σώματα τους.
Εξ' αιτίας της απληστίας των αρχαίων μάγων ο κόσμος εκείνος καταστράφηκε απο κοσμική έκρηξη.

Στην αρχαια Μεσοποταμια εμφανιζονται 3 διαφορετικα διαδοχικα σύμβολα για τον θεο Ηλιο , πράγμα που θα έπρεπε να έχει οδηγήσει τους επιστήμονες στην ανακάλυψη/ αποκάλυψη  ότι υπήρξαν διαδοχές στους θεούς και στην σχέση τους με τους ανθρώπους ή οτι άλλο βρισκόταν επι της γής τότε , κατά την διάρκεια 3 διαφορετικών ήλιων.

Στην επάνω εικόνα μια ακκαδική σύνοψη των τριών ήλιων της γης.
Πρώτος είναι ο ήλιος που μοιάζει με μάτι εξού και η λέξη Ορά ( Βλέπω) απο την οποία θα βγεί το όνομα του θεού Ρα στους αρχαίους αιγύπτιους οι οποίοι έχουν εκείνη την εποχή το ίδιο συμβολο πού συναντάται και στην Μεσοποταμία για τον θεο Σαμάς ( Αρχάγγελος Σαμαέλ ο εκπεσών ).

 ( Σαμάς με ήλιο - μάτι στο μέσο των Πλειάδων)

 Πλειάδες.



Ο Δεύτερος ήλιος παρουσιάζει την μορφή ενος ρόδακα και βρίσκεται πάνω απο τις 3 τελείες που είναι τα άστρα της ζώνης του Ωρίωνα.



Ο τρίτος Ηλιος παρουσιάζει ένα οκταπέταλο άνθος ή σχήμα παρόμοιο με αυτό που χαρακτηρίζει τον πλανήτη Αφροδίτη ο οποίος διακρίνεται πισω ψηλα ανάμεσα στις μορφές μία εκ των οποίων είναι παράξενη και δείχνη να πέφτει απο την Αφροδίτη .


Απο εκείνη την εποχή ξέρουμε τον σημερινό θεό των Χριστιανών του οποίου το όνομα είναι ΣΑΒΑΩΘ απο το Shaba που θα πεί " πρωϊ' και αναφέρεται στην Αφροδίτη ως πρωινό άστρο.

Κατα τίς "Κυρανίδες" ήταν το πνεύμα της Πέμπτης , ενώ ο πολεμικός Τετραγράμματος Ιεχωβά των Ιουδαίων ήταν ( και είναι ) το πνεύμα της Τρίτης.

Τέκνα του Σαβαώθ ήταν ο ΙΑΩ
 ( ΙΑΚΧΟΣ) και ο ΙΑΕ ή Άνου η Ελ ( Ο ΩΝ) ,  ο αρχαιοελληνικός θεος Ήλιος , και αρχαιοαιγυπτιακος Ρα.


Απο τον ΙΑΕ ( Ήλιος , Άνου , Ελ  ) που η μορφή του ήταν αυτή ενος λιονταριού γεννιούνται: ή Κίρκη  , η Σεχμέτ ( μάτι του Ρά) και η Μπαστ ( Ψυχή του Ρα) , ή Λίλιθ ( Όψη της Σεχμέτ) και τα αδέρφια της Ονοσκελής , ο Ορνίας και το Λεοντόκέφαλο κτήνος Άζάγκ ο ένας εκ των εφτά δυνάμεων ιδρυτών της κόλασης.

( Galu Azang)


Οι πινακίδες της πρώιμης βαβυλωνιακής περιόδου παρουσιάζουν μυθολογικές και φανταστικές υποτίθεται μορφές πλασμάτων που ήταν όπως και οι θεοί τους " άνθρωποι λιοντάρια " !
Εφόσον σε τόσο πρώιμες εποχές δεν υπήρχαν homo sapiens, αυτό δεν είναι λόγος, εφόσον υπάρχουν μέχρι σήμερα ίχνη πολιτισμών προ ανθρώπινης εποχής , αυτοί οι πολιτισμοί να μην είχαν την μορφή των θεών τούς ( τότε ) τους σημερινούς δαίμονες !

 ( οι δημιουργία των ανθρώπων ταύρων απο την θεά Λιλιθ με υλικό της γης και την βοήθεια Σατύρων ).


( δημιουργία του πρώτου ανθρώπου απο πηλό - in vitro- από την θεά Ασσούρ).
"*************************************

Ο πρώτος ανθρωπόμορφος θεός είναι ο ΕΛ απο τον οποίο θα προέρθει ο Βάαλ του οποίου το όνομα μεταφράστηκε ως Κύριος , αντί του σωστότερου Beth El  δηλαδή ο " Οίκος του Ελ " , και ουσιαστικά σημαίνει το ανθρώπινο σώμα που είναι κυριευμένο " υπο την κατοχή" του θεού με τον ίδιο τρόπο που γίνεται μέχρι και σήμερα στο Voodoo.


Ως Μ'λκ ή Μελκ ή Δίας Μελικέρτης ή Μελκάρτ ή Μολώχ σύμφωνα με την εβραϊκή παράδοση είναι ο Πρώτος που " περπάτησε στην γή ως θεός"  σε σώμα ανθρώπου , 

και εξάσκησε την μαγική τελετή ανθρωποφαγίας που έχω αναφέρει και ανάλυση σε προηγούμενη ανάρτηση μου , τελετή απόκτησης μαγικών δυνάμεων ίσων με των θεών.
Τελετή που είναι συνυφασμένη με την Λίλιθ μεν και τις θυσίες βρεφών μεταγενέστερα που φτάνουν μέχρι σήμερα μέσω του σατανισμού έχοντας χάση φυσικά το αρχικό νόημα και την δύναμη τους.


Φυσικά ο αρχικός συμβολισμός του Ταύρου ( γενικά ) δεν είχε καμια σχέση με δαίμονες και τελετές αίματος , αντίθετα μάλιστα αποσκοπούσε στο να γεφυρώσει το ενεργειακό χάσμα ανάμεσα στην γή και στον αστερισμό του Ταύρου.




Άλλωστε αυτό αποδεικνύεται απο τα αρχαία ευρήματα όταν μελετούνται απο αστρονομικής πλευράς.

Ακόμα και οι δημιουργία γίνεται αποτέλεσμα συγκεκριμένων ενεργειών αρχαίων λαών οι οποίοι καναλιζαρισαν το Ασέ του " κόσμου πέριξ της γης "  , τα τελλουρικά ρεύματα της γής και τις αστρικές ροές προς αυτήν μεταμορφώνουν όντας την ίδια και οτι υπήρχε επάνω της .

Ο Κύριος ( Βάαλ) σχετιζόμενος με τις Πλειάδες ( τόπος των 7 δυνάμεων ) ως Κύριος των δυνάμεων μνημονεύεται ακόμα απο τον Χριστιανισμό ως όψη του θεού.


Πέρα από τα μέρη όπου, σύμφωνα με τη θεωρία των πηγών της πεντατεύχου, για τον θεό χρησιμοποιείται το όνομα Γιαχβέ, υπάρχουν και οι γενικές αναφορές Ελωχίμ, Ελωέ, και Ελ, με την τελευταία να απαντάται αντίστοιχα και στα Ουγκαριτικά κείμενα για τον σημαντικότερο των θεων.

 Τα ονόματα Γιαχβέ και Ελωχίμ αριθμούν αρκετές χιλιάδες αναφορές, ενώ τα Ελωέ και Ελ, μερικές δεκάδες. 

Στις σημιτικές γλώσσες παρατηρείται η κοινή ονομασία του θεού με τα ονόματα Ελ, Ιλού για τους βαβυλώνιους, Αλλάχ για τους άραβες.

**********
Στον μαγικό πίνακα του Pazuzu κάτω , ο οποίος είναι φανατικός εχθρός και αντίπαλος της Λίλιθ διακρίνονται άνθρωποι λιοντάρια  και κάτω κάτω ή Λίλιθ ως γυναίκα με κεφάλι λιονταριού.




Ο Παζούζου σήμερα είναι ο δαίμονας Σιτρί ή Μπιτρού ,ένας απο τους πρίγκιπες της κολάσεως και ή Λίλιθ που απο εκείνη ακόμα την εποχή είχε δαιμονοποιηθεί  παριστάνεται " επ' Όνου οχούμενη" καθώς την  δαγκώνουν σκυλιά  .
Λαμβάνοντας υπόψην ότι ο Άνου ανήκει στην περίοδο της πατριαρχίας που διαδέχθηκε την πρότερη μητριαρχική εποχή κατα την οποία λατρευόταν το ιερό θηλυκό  , πυρήνας του οποίου ήταν οι 7 αδερφές ή πνεύμα των Πλειάδων που αιώνες αργότερα  εμφανίστηκε ενώπιον του βασιλιά Σολομώντα , αμφιβάλλω ότι η Λίλιθ ήταν κόρη του Άνου εφόσον η λατρεία της προηγήθηκε της δικής του , και όπως πάντα γίνεται οι πρότεροι θεοί μιας θρησκείας γίνονται οι δαίμονες της επόμενης .

Έτσι και η " Μητέρα Του Ουρανού " ή η θεϊκή γυναίκα που έδινε στους θνητούς ως μητέρα ( Δήμητρα , απο το Δίδουσι ως μήτηρ) γίνεται δαίμονας  , ον αποτρόπαιο και σατανικό , και επειδή απο αυτήν προφανώς ξεκίνησαν τα μυστήρια του Ταντρισμού έγινε η πόρνη με την άσχημη έννοια της λέξεως , οπότε λογικό είναι να συνοδεύεται απο ακάθαρτα ζώα , όπως κύνες και γαϊδούρια , στην πραγματικότητα όμως αυτή ήταν που έφερε την γνώση στην γη ....


Η Λίλιθ μέχρι σήμερα λατρεύεται στο voodoon στην μορφή της Yemaya.
Τη συναντάμε και με το όνομα Ασερά της Θάλασσας και με τον τρόπο αυτό συσχετίζεται με τη βαβυλωνιακή θεότητα Τιαμάτ. 

Ως θεά της γονιμότητας λατρεύεται από το λαό και απεικονίζεται σε αντικείμενα τέχνης που την παριστούν γυμνή, πλαισιωμένη από διάφορα ζώα και φίδια. 


Η απεικόνιση αυτή φανερώνει παραδόσεις που συνδυάζονται με την αρχαία Μητέρα Γη, γνωστή και από αιγυπτιακές παραστάσεις.

Η μετατροπή της Μητέρας Θεάς σε δαιμονική θεά προφανώς είναι αποτέλεσμα της προσπάθειας του αντρικού ιερατείου να αποδυνάμωση την ισχύ της ερωτικης γυναίκας πάνω στην επιρρεπής φύση του άντρα.

Η ιερή σεξουαλικότητα των ταντρικών μυστηρίων αφού περάσει απο την εκλαϊκευμένη πορνεία σε ιερά της Πάνδημου Αφροδίτης θα καταντήσει αισχύνη και όνειδος.

Η Λίλιθ ως δαίμονας πια καβαλάει γαϊδούρι  για να δείξει ακριβώς αυτήν την αισχύνη.
Η διαπόμπευση των μοιχαλίδων πάνω σε γαϊδάρους είναι ενα φαινόμενο που θα κρατήσει μέχρι και στην βυζαντινή περίοδο.

Λαμβάνοντας όμως υπόψην τα στοιχεία της πρώιμης εποχής του Voodoo, αρχικά ήταν ή λατρεία των  7 αδερφών ( άραγε οι μυθικές γοργόνες ? )  όπως και να έχει σύμφωνα με την δαιμονολογία που συναντάμε στην Μεσοποταμία ή δαιμόνισα Λαμάσθου ( πνεύμα) εμψυχώθηκε σε εφτά υλικές γυναίκες που μετέτρεψε σε μάγισσες / θεές.
 (Λαμάσθου)

Σύμφωνα με τους Γκελέντε της Αφρικής ή αρχή του Voodoo ήταν ή λατρεία των εφτά θεϊκών γυναικών του ουρανού ( Λίλιθ , Ονοσκελής , Αφροδίτη) απο τις οποίες μονο οι λατρεία των τριών είναι ισχυρή μέχρι σήμερα.

Η Λίλιθ ή μάγισσα λατρεύεται ως Μητέρα Οσορόγκα στους Γκελέντε , και στο αφρό βραζιλιάνικο Voodoo γίνεται ή Erzulie Dantor .


Εκεί που κάποτε ήταν ή Λίλιθ ή κόρη του Άνου ( Ηλιος) τώρα την θέση της έχει πάρει ή Παρθένος Μαρία.
Οι δύο γραμμές στα μάγουλα είναι αρχαίο αφρικάνικο σύμβολο που έφεραν όσοι ασχολούνταν με την μαγεία.

Ξαναγυρνώντας πίσω στην Μεσοποταμιακή μυθολογία είναι ενδιαφέρον να δούμε λίγο τις μορφολογικές διαφορές ανάμεσα στα παιδιά του Άνου.

Ο Παζούζου ή Σίτρι πιθανότατα είναι απόγονος του Αζάγκ για αυτό είναι λιοντάρι.

Η Ονοσκελής που σήμερα λατρεύεται ως Αστάρτη και Yemaya (όχι η γοργόνα)  αλλά ως γυναίκα που περπατάει πάνω στο νερό , έχει εμφανής ομοιότητες με τα όντα αυτά που ονομάζονταν Σάτυροι στην αρχαία Ελλάδα.

* ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ ΟΤΑΝ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΥΘΟ *

Οι Σάτυροι αντίθετα με τους Σειληνούς ήταν άνθρωποι δαιμονισμένοι όπως και οι μαινάδες που φορούσαν ουρά ζώου και λειτουργούσαν σαν θηρία.

Οι Σειληνοί ήταν όντα ανάλογα των νεράιδων , συναντόνται στην φύση μέσα σε σπήλαια .
Ένας εξ ' αυτών ο Γέρο Σειληνός υπήρξε ακόλουθος του Διονύσου , ή ιστορία του είναι άκρως ενδιαφέρουσα για " μυθικό" δηλαδή φανταστικό πλάσμα .

Ο Γέρο Σειληνός έχει ειδική θέση στην αρχαία ελληνική μυθολογία , εφόσον  θεωρείται ότι αυτός διαπαιδαγώγησε τον Διόνυσο.

 Έλεγαν πως ήταν γιος του Πανός και μιας Νύμφης.
Άλλοι όμως συγγραφείς θεωρούσαν πατέρα του τον Απόλλωνα.
Κατά έναν άλλο μύθο ότι είχε γεννηθεί όπως οι Γίγαντες, από τις σταλαγματιές του αίματος του ακρωτηριασμένου Ουρανού.

Διέμενε στο βουνό Νύσα που, κατά το μύθο, ανατράφηκε από τις Νύμφες ο Διόνυσος.

Αυτές εμπιστεύθηκαν τη μόρφωση του νέου θεού στο Σειληνό, που έγινε κατά κάποιο τρόπο αχώριστος σύντροφός του.

Τον θεωρούσαν σοφό και πως είχε το χάρισμα της προφητείας, που όμως δεν μπορούσε να το χρησιμοποιήσει παρά μονάχα μεθυσμένος.

Γι' αυτό φρόντιζαν να τον πιάσουν και να τον μεθύσουν για να του αποσπάσουν αποκαλύψεις για το μέλλον.

Έτσι έπεσε στα χέρια του βασιλιά Μίδα, κοντά σε μια πηγή κατά τους μεν, επάνω στο βουνό Βέρμιο της Μακεδονίας κατά τους δε, Όταν τον έφεραν μπροστά στο βασιλιά, αρνήθηκε στην αρχή να μιλήσει.

Ωστόσο σε λίγο μίλησε για τη ματαιότητα των ανθρώπινων πραγμάτων. "Θα ήταν καλύτερο για τον άνθρωπο να μη γεννιόταν ή να πεθαίνει μόλις γεννιέται", είπε.
Σύμφωνα με την παράδοση, ο Σειληνός είχε πιαστεί πολλές φορές από θνητούς που ήθελαν να φωτιστούν από τη σοφία του.

Στην έκτη "Εκλογή" του, ο Βιργίλιος διηγείται, πως δύο τσοπανόπουλα, που τους είχε στ' αστεία συχνά υποσχεθεί ο Σειληνός να τους πει ένα από τα τραγούδια του, βρήκαν το γερο-Σειληνό σε μια σπηλιά μέσα να κοιμάται. Τον έδεσαν με τη βοήθεια της Νύμφης Αίγλης με το στεφάνι που είχε γλιστρήσει μέσα στον ύπνο του από το κεφάλι του.

Σαν ξύπνησε, γέλασε με την πονηριά τους κι άρχισε ένα τραγούδι για το πως γεννήθηκε ο κόσμος και το κάθε τι που ζει, λέγοντάς τους πανάρχαιους μύθους του Κρόνου, της Πύρρας και του Προμηθέα.

Όλες οι αρχαίες αναφορές συγκλίνουν στο ότι μιλάμε για ενα υπαρκτό και απόλυτα υλικό ον , κάθε άλλο παρά μύθευμα !

Στην Ακρόπολη της Αθήνας έδειχναν μια πέτρα όπου είχε καθίσει Σειληνός να ξαποστάσει, τότε που είχε έρθει μαζί με τον Διόνυσο στην πρωτεύουσα της Αττικής.

Στην αγορά της Ήλιδας, στην Πελοπόννησο, υπήρχε ένας ναός αφιερωμένος στον Σειληνό, με άγαλμα του θεού που η Μέθη του πρόσφερε ένα κύπελλο γεμάτο κρασί. Και στον Μαλέα της Λακωνίας τιμούσαν επίσης τον Σειληνό, όπου είχε εγκατασταθεί ο σύντροφος τούτος του Διονύσου, καθώς πίστευαν.

Και στη Φολόη, ως έλεγαν είχε αποκτήσει ο Σειληνός από τη Νύμφη Μελία τον Κένταυρο τον Φόλο.
Σύμφωνα με κάποιο μύθο που αναφέρει ο Κλήμης ο Αλεξανδρέας, πίστευαν οι Αρκάδες πως ο Σειληνός ήταν πατέρας του "Νομίου Απόλλωνος", του προστάτη των κοπαδιών δηλαδή.

Σε μεταγενέστερη εποχή θεωρούσαν γιο του Σειληνού ένα μυθικό πρόσωπο, τον Στάφυλο, που πρώτος ανακάτεψε το κρασί με το νερό.
Ένας Αιγύπτιος συγγραφέας, ο Νόννος, αναφέρει τρεις γιους του Σειληνού: τον Αστραίο, τον Μάρωνα και τον Ληνέο.

Ο Μυθικός αυτός ελλάσονας θεός της ελληνικής αρκαδικής αρχαιότητας  σήμερα συναντάται στην Σολομωνική με το όνομα Φόρκας.

* Κλείσιμο Παρενθέσεως *

Δαίμονες ή φανταστικά όντα ?
Στην Μεσοποταμία εμφανίζονται ως υβρίδια ανθρώπου ταύρου .....

Απο αυτά προέρχεται ο δαίμονας Μολώχ ή Δίας Μελικέρτης ή Μλκάρτ , ή Μινώταυρος κατά την μυθολογία.


Φυσικά , πίσω απο την υποτιθέμενη αρχαία δαιμονολατρία υπήρχε ουσιαστικά " Λατρεία των άστρων "
Τα ίδια τα αρχαιολογικά ευρήματα δείχνουν οτι ό Άννου ο θεός του ουρανού , και γιος της " Τρισηλίου Θεότητας"  της τριάδος ομοούσιου , κοινός ονομαζόμενου Σαβαώθ, κατερχόταν στην αρχαιότητα με σάρκα και οστά στην γή της Μεσοποταμίας , απο τα 3 άστρα που αποτελούν την " ζώνη του Ορίωνος".

Εφ'οσον λοιπόν πρώτη εξορίστηκε η Λίλιθ στην γή οπου και συνευρέθηκε με δαίμονες ονοκένταυρους , λογικό είναι η λατρεία της Λίλιθ να προηγήθηκε αυτής του πατέρα της Άνου !

Άνου & Onoscelis.
Η Ονοσκελίς όμως όπως λέει και το όνομα της έχει πόδια γαϊδουριού , όχι γιατί έτσι δημιουργήθηκε εξ αρχής, αλλά για απαξίωση και υποβιβασμό που οφείλεται στην σεξουαλικά " απελευθερωμένη  γυναικεία " φύση" της, το ανάγλυφο κάτω δείχνη εναν θεό ο οποίος πιθανότητα είναι ο Άνου ,απο οτι φανερώνει το κερασφόρο καπέλο του καθώς ερωτοτροπεί με ενα θηλικό υβρίδιο μπορεί να είναι και η Ονοσκελίς .


Τι γίνεται με την Αφροδίτη ?

Η Αφροδίτη μέχρι σήμερα λατρεύεται στο Αφρό βραζιλιάνικο Voodoo ως Erzulie Freda ,  γυναίκα λευκή και ξανθιά είναι παράξενο πως έγινε θεότητα μαύρων φυλών της Αφρικής.

Να ήταν ή ξανθή Περιμήδη ή η Λευκίππη η "ανθρώπινη" σύζυγος του Ποσειδώνα ,και βασίλισσα της Ατλαντίδας ?

Όπως και να το δούμε ή μυθική Αζτλάν ή Ιξτλάν όπως την αναφέρει την Ατλαντίδα στα κείμενα του ο Carlos Castaneda , ( Αζ = Νερό  , Τλαν = το νησί , σήμερα ονομάζεται η ίδια λέξη ως Λάντ ) μας οδηγούν στην μυθική μορφή του Τιτάνα Άτλαντα .

Η Αφροδίτη ως θεότητα παρουσιάζεται στο voodoo, ως αποτέλεσμα  της θεοποίησης της .
Η Αφροδίτη ως πλανήτης σχετίζεται άμεσα με την Μαγεία γενικά , και συγκεκριμένα με το Voodoo μεσω της αστρονομίας.

Απο την κίνηση της Αφροδίτης πάνω στο ζωδιακό και σημειώνοντας την ακριβή της θέση κάθε φορά που πρωτογίνεται ορατή , προκύπτει ύστερα απο μια πλήρης περιστροφή της κάθε οκτώ έτη , το σχήμα του κανονικού πενταγώνου ,κατι που συμβαίνει μόνο με την τροχιά της Αφροδίτης τ
ης γνωστής δηλαδή Πεντάλφα.
Πέραν απο τις ιδιότητες και τους συμβολισμούς που κατά καιρούς έχουν δοθεί στο σύμβολο αυτό από εικασίες και πιθανές εκδοχές διάφορων μυστικιστών , η πραγματικότητα είναι οτι πάνω του στηρίζεται η δομή του Συμπαντικού μηχανισμού.

Κάθε τέσσερα χρόνια το πεντάγωνο αυτό ( της πορείας της Αφροδίτης) μετακινείται κατά μία ζωδιακή μέρα.

Μια πλήρης περιστροφή της διαρκεί 1460 ηλιακά έτη , δηλαδή είναι ένα αρχαίο αιγυπτιακό έτος του Σηθ - Σείριου και της Σώθιδας που εδώ βλέπουμε οτι αστρονομικά μας δείχνη οτι είναι η Αφροδίτη.

Όμως, το χρονικό διάστημα που μεσολαβεί ανάμεσα σε δύο εμφανίσεις του πλανήτη στην ίδια ακριβώς θέση , είναι επίσης 1460 ημέρες , δηλαδή 4 ηλιακά έτη καί βάση αυτού του ημερολογίου καθορίζονταν στην ελληνική αρχαιότητα οι ολυμπιακοι αγώνες

Έτσι οδηγούμαστε στο Voodoo μέσω ενός φυτού , του schrebera golungensis.

Απο τα τσόφλια των σπόρων του συγκεκριμένου φυτού δημιουργήθηκε ενα όργανο μαντικής που ονομάζεται Οπέλε.

Το οπέλε ανήκει στον Ορίσα Ίφα τον θεό της μαντικής ,σύμφωνα με τους Γιορούμπα και τις συγγενείς φυλές της Δυτικής Αφρικής και λειτουργεί με τους αριθμούς 4 + 8 .

Το οπέλε είναι μία απο τις μεθόδους που χρησιμοποιεί ο Μπαμπαλάουο , ο μάντης για να συμβουλευτεί τον θεό.


Υπάρχουν κι άλλοι τρόποι, όπως για παράδειγμα το σύνολο των χουρμάδων ή των κοχυλιών που κρατάει κανείς στην παλάμη του.

Σκοπός και των δύο μεθόδων, είναι ο σχηματισμός ενός αριθμού βασισμένου στο ιερό για το Voodoo αριθμό 8

Καθένας απο τους 4 + 4 = οκτώ δείκτες του οπέλε μπορεί να καταλήξει στο έδαφος με την μία ή την άλλη πλευρά°
Κατά συνέπεια , υπάρχουν 16 βασικοί συνδυασμοί που μπορούν να σχηματιστούν με κάθε ριξια.

Ο μάντης τραβάει μία μονή γραμμή στα σημεία όπου τα κελύφη του οπέλε ή τα κοχύλια έχουν πέσει με την κοίλη πλευρά προς τα κάτω , και μια διπλή γραμμή όπου έχουν πέσει με την κοίλη πλευρά προς τα επάνω.

Οι γραμμές σχηματίζουν δυο στήλες των τεσσάρων.

Στην Αφρική , ο Μπαμπαλάουο χρησιμοποιεί ένα ρηχό κουτί γεμάτο λεπτό πριονίδι για να τραβήξει τις γραμμές.

Εμείς σήμερα χρησιμοποιούμε χαρτί και μολύβι , στην ασιατική εκδοχή της ίδιας μεθόδου χρησιμοποιούνται κινεζικά νομίσματα ή ξυλάκια ι τσίνκ.

Επομένως , καταλήγουμε με δυο στήλες απο τέσσερα η καθεμία - από μονές ή διπλές γραμμές για κάθε ριξιά.
Σημασία έχει σε ποιά στήλη βρίσκεται κάθε συγκεκριμένο σημάδι , γι'αυτό πρέπει να λαμβάνονται υπόψιν και τα είδωλα.
Συμπεριλαμβανομένων καί των αντίστροφων συνδυασμών ο συνολικός αριθμός πιθανών συνδυασμών είναι 16 Χ 16 = 256 συνδυασμοί.

Κάθε αριθμός σχετίζεται με ένα συγκεκριμένο στίχο του πίνακα του Ιφα , που έχει απομνημονεύσει ο Μπαμπαλάουο.

Αυτός απαγγέλει τον στίχο ή, ακόμη συχνότερα , αναφέρεται σ'αυτον και τον ερμηνεύει απευθείας για να απαντήσει στο ερώτημα του πελάτη του.


Υποτίθεται πως οι πληροφορίες έρχονται κατευθείαν απο τον Ορίσα , ο οποίος επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο πέφτουν τα κοχύλια.

Ο Ορίσα Ίφα , στην σαντερία είναι γνωστός ως Ορούλα ή Ορουνμίλα .
Οι σκλάβοι Γιορούμπα που μετέφεραν την λατρεία του Ιφα στην Κούβα , στο Λοκούμι και στην Σαντερία θεώρησαν πως το κομποσκοίνι του Αγίου Φραγκίσκου έμοιαζε με το οπέλε και έτσι τους ταύτισαν.


Το όνομα Ορουνμίλα προέρχεται απο την λέξη Ορούν , στην κοσμολογία των Γιορούμπα ο κόσμος χωρίζεται σε αλληλένδετα και αλληλεπιδρώντα τμήματα , εκ των οποίων το ένα είναι το Ορούν.

Εν αρχή είναι το Άγέ , ο υλικός χειροπιαστός κόσμος , και παράλληλα βρίσκεται το Ορούν , ο κόσμος των πνευμάτων.

Στην κορυφή του Ορούν βρίσκεται ο Ολοντουμάρε , ο θεός δημιουργός του οποίου τα πάντα είναι τμήματα της υπόστασης του , ζωντανά κύτταρα στον οργανισμό του , αλλά αυτός δεν μπορεί να ασχολείται με τα χαμηλά επίπεδα με τον ίδιο τρόπο που ένας άνθρωπος δεν μπορεί να ελέγξει κάθε κύτταρο του.

Αυτά τα κύτταρα αποτελούν το Ορούν μια απεραντοσύνη κόσμων η οποία κατοικείτο από ενα συμφυρμό πνευμάτων καλών και κακών , σύν τους Ορίσα που δεν είναι αυθυπαρκτες θεότητες αλλά θεοποιημένοι πρόγονοι 

Το μεγαλύτερο μέρος της θρησκείας τούς επικεντρώνεται στην επικοινωνία με τους Ορίσα , δηλαδή δαιμονολογία και μαντεία.

Οι Ορίσα κυριεύουν τα σώματα των πιστών τους στο άγε και θεραπεύουν , συμβουλεύουν , συνομιλούν με τους πιστούς τους.

Το κλειδί σε αυτό το κρατούν δύο ορίσας .
Ο Εσού ο φύλακας μεταξύ των κόσμων και κοσμικός κατεργάρης και ο Ιφα ο κύριος της προφητείας.

Τα πάντα κινούνται με την δύναμη του Ασέ , ενα είδος πνευματικού καυσίμου.
Οτιδήποτε δημιουργήθηκε απο τον θεό έχει Ασέ , οι πέτρες , τα δέντρα , ο άνεμος , το νερό , οι άνθρωποι , τα ζώα.

Το ασέ είναι η αιτία που υπάρχει η δημιουργία , ταυτόχρονα είναι ο λόγος ύπαρξης αλλά και η δύναμη που είναι ικανή να αλλάξει τα πάντα , ακόμα και τον χρόνο.

Το ασέ ρέει μέσα απο τις αρμονικές συνδέσεις της δημιουργίας , οι μάγοι το χρησιμοποιούν για να αλλάξουν την ροή των γεγονότων.

Οι κοινωνικές σχέσεις ενός ανθρώπου καθορίζονται από την ροή του ασέ ,εκτός απο την προσωπική μοίρα του και τα επιτεύγματα του.

Ασέ για τους Γιορούμπα , Τσί για την Κίνα , Τσεγκ για την Σιβηρία , Αιθέρας για τους αρχαίους έλληνες.

ΑΦΡΟΔΙΤΗ * ΛΥΚΕΝΑ * ΣΚΟΤΙΑ * ΑΝΔΡΟΦΟΝΟΣ ...

Η μέτρηση του χρόνου μεσω της τροχιας της Αφροδίτης μπορεί να γινει κατανοητό ποσο σημαντική ήταν αν συσχετιστεί πέραν τις ουράνιας πεντάλφας , με τις αρχαίες ανθρωποθυσίες που λάμβαναν χώρα στις πανάρχαιες μητριαρχικές εποχές οταν η Αφροδίτη βρισκόταν σε συγκεκριμενες αστρονομικες θεσεις 
εξού και τα επίθετα της θεάς Ανδροκτόνος λύκενα , και Λιοντάρι του Ουρανού , θυσίες που αντικαταστάθηκαν με την σφαγή βρεφών στους ύστερους αιώνες.

Εάν η λατρεία της θεας Αφροδίτης απεικονίζει τις αρχαίες συλλήψεις που συνδέονται με τον πλανήτη Αφροδίτη, πρέπει να αναμένεται ότι η γνώση της μυθολογίας του πλανήτη θα βοηθήσει στην ερμηνεία των συγκεκριμένων λεπτομερειών της λατρείας της θεάς. 

Η θεά Αφροδίτη ως ανδροκτόνος !


Σκεφθείτε, για παράδειγμα, το σημαντικό ρόλο της Αφροδίτης ως θεάς θρηνωδού, προφανέστερο στις παραδόσεις που περιβάλλουν τον Άδωνι, ένα θεό που οι τελετουργίες του σχετίζονταν με την τελετουργική θρηνωδία  ,η Αφροδίτη λέγεται ότι πήδηξε από τους βράχους Λευκάδας από την αγωνία της για το θάνατο του Άδωνη.

 Ο Gregory Nagy, ένας από τους πρώτους μελετητές του ελληνικού μύθου, ερμηνεύει το άλμα της Αφροδίτης από την άποψη των στερεότυπων κινήσεων του πλανήτη στον ουρανό: «Βουτώντας από τον λευκό βράχο εκείνη [η Σαπφώ] κάνει ό,τι και η Αφροδίτη με τη μορφή του Εσπερινού άστρου, βουτώντας πίσω από τον βυθισμένο Ήλιο, για να τον συναντήσει το επόμενο πρωί με τη μορφή του Αυγερινού

Το γεγονός ότι οι θρηνωδίες της Αφροδίτης σχετίζονται με τον πλανήτη επιβεβαιώνεται από τη βαβυλωνιακή παράδοση, στην οποία η Ιστάρ/Αφροδίτη ήταν γνωστή ως «αστέρι του θρήνου».

Ίσως αυτό το επίθετο να προκαλεί σύγχυση βέβαια: Ποια πιθανή σχέση θα μπορούσε να υπάρχει μεταξύ ενός απόμακρου πλανήτη και των αρχαίων ιεροτελεστιών του πένθους;

Μα φυσικά οι τελετουργικές ανθρωποθυσίες , αν λάβουμε υπόψην την αφρικανική Οκουνίκουα την τετραπλή θυσία βρεφών για την απόκτηση μαγικής δυνάμεως  που συμπερασματικά συνδέεται με την Λίλιθ  , και φυσικά το Ελ - Μολώχ .


Γενικά λαμβάνοντας υπόψην την ιερότητα του αριθμού 4 ο οποίος όπως είδαμε προηγουμένως σχετίζεται με την τροχιά της Αφροδίτης στον νυχτερινό ουρανό  τότε καταλαβαίνουμε ποιός ο λόγος ύπαρξης του επιθέτου της θεάς Αφροδίτης Ανδροκτόνου  , ταυτόχρονα η μορφή της ως λέαινα την ταυτίζει με την θεά μάγισσα Σεχμέτ της αρχαίας Αιγύπτου  , και την Λαμάσθου της Μεσοποταμίας.

Μια έρευνα για τις αρχαίες θεές-Αφροδίτες θα δείξει ότι οι περισσότερες απεικονίζονταν ως μεγάλες θρηνωδοί. Οι θρήνοι της Ινάνα για το θάνατο του Ντουμούζι λέγεται ότι τράνταξαν τα θεμέλια του ουρανού. 

Στην Καναανιτική παράδοση είναι παροιμιώδεις οι θρήνοι της Ανάτ για τον Βάαλ, ενώ στην αιγυπτιακή παράδοση η Ίσις περιπλανήθηκε σε όλο τον κόσμο απαρηγόρητη, ψάχνοντας τα υπολείμματα του Όσιρι: «Τον αναζητούσε ακούραστα, πλήρης θρήνων διέσχισε τη γη και δεν ξεκουράστηκε ώσπου να τον βρει»

Παρόμοιες παραδόσεις περιβάλλουν τη σκανδιναβική θεά Φρέγια, που ταυτίζεται συνήθως με την Αφροδίτη. Όπως αναγνώρισε ο Briffault πριν από πολλά χρόνια, Οι θρήνοι της Φρέγια συμμορφώνονται με ένα γενικό αρχέτυπο σύμφωνα με το οποίο «ήταν κυρίως περιπλανώμενη.

 Σαν την Ίσιδα στην αναζήτηση του Όσιρι, σαν την Ιώ και αναρίθμητες άλλες θεές, περιπλανιέται απαρηγόρητη σε αναζήτηση του Οντχρ ή Οντίν».

 Η ίδια ιδέα είναι προφανής στο Νέο Κόσμο, όπου η θεά Ιτζπαπαλότλ «περιπλανήθηκε θρηνώντας για την απώλεια του Ψαριού Βέλους».

Η φρυγική Κυβέλη προσφέρει ένα κλασικό παράδειγμα της θεάς ως θρηνωδού. 

Σύμφωνα με τον Διόδωρο, η θεά περιπλανιόταν στον κόσμο με ατημέλητα μαλλιά, θρηνώντας για τον θάνατο του Άττη. 

Το σημαντικότερο, ωστόσο, είναι ότι εδώ η Κυβέλη ταυτίζεται ως θρηνωδός με την Αφροδίτη

. Επίσης, όπως το "αστέρι του θρήνου" θεωρήθηκε θηλυκής μορφής, διαπιστώνουμε ότι και οι ιεροτελεστίες του θρήνου ήταν χαρακτηριστικά η ειδική επικράτεια των θηλυκών μορφών: «Αυτές οι ιεροτελεστίες και "θρήνοι" τελούνται σε όλες τις πρωτόγονες κοινωνίες από τις γυναίκες». 


Είναι ενδιαφέρον σε αυτό το σημείο να σημειώσουμε ότι τα θρηνητικά τελετουργικά σε όλη την υδρόγειο υποδεικνύουν γυναίκες με μαλλιά μπλεγμένα και λυτά στον άνεμο.

* Λιοντάρι του ουρανου *


Στον ίδιο ύμνο στον οποίο περιγράφεται ως «αστέρι του θρήνου», η Ιστάρ συγκρίνεται με βρυχώμενο λιοντάρι: 

(...) Ιρνινίτουμ (επίθετο της Ιστάρ), βρυχώμενο λιοντάρι, ας ηρεμήσει η καρδιά σου(...)

Το γεγονός ότι ο πλανήτης Αφροδίτη ήταν το αντικείμενο αυτής της εικονοπλασίας επιβεβαιώνεται από διάφορες μαρτυρίες. 

Η Ινάνα, επίσης, (ως Αφροδίτη) περιγράφεται ρητά ως λιοντάρι στον ουρανό.

 Έτσι, ένας ύμνος επικαλείται την Ινάνα ως «λιοντάρι που λάμπει στον ουρανό

Simhavahini Durga (The Goddess Who Rides A Lion)

Σε έναν άλλο πρώιμο ύμνο, Ινάνα και Εμπίχ, η θεά παρουσιάζεται σαν καταιγίδα, σαν φοβερό λιοντάρι που εξαφανίζει καθετί εχθρικό

Επανειλημμένα η θεά-πλανήτης στην Βαβυλωνιακή μυθολογία συγκρίνεται με βρυχώμενο λιοντάρι στον ουρανό και δίκαια μπορεί να αναρωτηθεί κανείς. Θα μπορούσε οποιοσδήποτε σήμερα βλέποντας τον πλανήτη Αφροδίτη να τον περιγράψει με τέτοιους όρους; 

Στην ιερή εικονογραφία της Ιστάρ τα λιοντάρια είναι ευδιάκριτα ούτως η αλλως  και ο συσχετισμός αυτός δεν είναι αυθαίρετος, καθώς ενα δημοφιλές μοτίβο έχει  λιοντάρια να φέρουν το σύμβολο του άστρου. 

Διάφοροι μελετητές υποστηρίζουν ότι το σύμβολο του άστρου στο σώμα του λιονταριού υποδεικνύει πως ανήκαν στην Ιστάρ

Έτσι επανερχόμαστε σε αυτό που έχω αναρτήσει στην αρχή του άρθρου αυτού.

Οι πινακίδες της πρώιμης βαβυλωνιακής περιόδου παρουσιάζουν μυθολογικές και φανταστικές υποτίθεται μορφές πλασμάτων που ήταν όπως και οι θεοί τους " άνθρωποι λιοντάρια " !
Εφόσον σε τόσο πρώιμες εποχές δεν υπήρχαν homo sapiens, αυτό δεν είναι λόγος, εφόσον υπάρχουν μέχρι σήμερα ίχνη πολιτισμών προ ανθρώπινης εποχής , αυτοί οι πολιτισμοί να μην είχαν την μορφή των θεών τούς ( τότε ) τους σημερινούς δαίμονες !

Εφόσον λοιπόν η Λίλιθ : Αφροδίτη : Λαμασθου : Σεχμέτ , όλες οι μορφές που τότε αντιστοιχούσαν σε κάτι ιερό ανάλογο της σημερινής Παναγίας έγιναν οι δαίμονες της πατριαρχικής εποχής και η Μαγεία απο θρησκεία υποβιβάστηκε σε κάτι αισχρό και σκοτεινό αυτό μας δίνει την εξειγηση γιατι η Αφροδίτη έγινε Αφρίτης , και γιατί τα ιερά λιοντάρια της είναι σήμερα τα πιο επικίνδυνα στις τάξεις των Jinn δαιμόνια.


Στην εικόνα κάτω  ένας αφρίτης , ενα λιοντάρι δαίμονας από το βιβλίο TEMTEM-e HENDI.


Τα ιερά λιοντάρια της πανάρχαιας μητέρας θεάς είναι τα σημερινά Jinn δαιμόνια της μαύρης μαγείας.

Ευχαριστώ τον Γιώργο Κορωναίο του οποίου η αστυνομική ιδιότητα μου προσέφερε πάρα πολλές πληροφορίες για τον σατανισμό , τους Λυκάωνες και την μασονία τις οποίες έχω αναρτήσει στα άρθρα μου.
Και το http://www.oneism.org για τις φωτογραφίες.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου